Se, quando
a nave de Pedro bordea os abismos, parecese que o piloto está a dormir ou que manobra
temerariamente, non imos tremer. Para salvarmos as situacións máis perigosas, posuímos
o medio seguro da oración, da que o santo sacrifício da Misa é o corazón.
O dito vem
inspirado polos comentarios que se fan, en El año litúrgico, a festa dos Santos Apóstolos Pedro e Pablo.
Na Misa de hoje lese o relato que recolhem os Feitos dos Apóstolos, sobre o encadeamento e prison de Pedro por Herodes Agripa: Pedro no cárcere, dormido e encadeado.
Na Misa de hoje lese o relato que recolhem os Feitos dos Apóstolos, sobre o encadeamento e prison de Pedro por Herodes Agripa: Pedro no cárcere, dormido e encadeado.
Hoje também
vemos a Pedro conducir a Igreja coma se estivese dormido e encadeado. Parece
ignorar as estragas que a ameazam, e non é ja que a meta nas complicadas liortas
políticas, sinón que mesmo a fai surfear em ondas que a empuxam a baixios
doutrinais.
A pesares das
chamadas á responsabilidade que alguns fan, non podemos ignorar as derrotas que
alguns pastores proponhem, nem podemos deixar de oir o silencio da maioria deles.
Somos ovellas, non borregos. Temos os
pés no chan, olhos na cara e a cabeza enriba dos ombreiros. Non se pode negar o
evidente, nem deixar de advertir os riscos. Veneramos ao Papa, o que significa
que lhe oferecemos a nosa máxima consideración e respeto, porque non hai dignidade
maior que a súa sobre a terra. Pero non temos por que sermos papiáns.
O relato dos
Feitos continua, -como é conhecido-, explicando que a comunidade, numerosa, permanecia
unida orando polo que parecia un imposible: a liberación do Apóstolo. Nós igual.
Non somos nós quem para decidirmos os tempos ou os médios de arranchar o que
non nos compete. O que si nos corresponde
é orar, com N.S. Jesus Cristo, no santo Sacrificio da Misa. E arranchar o noso.